W ROLACH GŁÓWNYCH
MUZYKA
ZDJĘCIA
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
PRAWO ARTHURA
Arthur, śniadanie!
Arthur!
Już idę!
Nie zawiązałam wstążki, więc możesz otworzyć.
- Zjemy śniadanie na mieście? - Masz spotkanie.
Lunch? Ja stawiam.
Są ważniejsze rzeczy. Sufit w sypialni.
I miałeś uszczelnić okna.
Przeziębię się na śmierć.
Zajmę się tym.
Ładne.
Jak zwykle przeoczyłeś najlepsze.
Myślałeś, że twoja głupia żona co roku kupuje to samo?
Nie warto się starać.
Wspaniałe!
Nawet byś nie zauważył.
Jedz, zaraz musisz wyjść.
I uczesz się. Co ludzie pomyślą?
To nie wszystko.
Kazała sobie wyobrazić, że siedzimy nagie na łące
i cipkami wyrywamy źdźbła trawy.
Potem było jeszcze lepiej.
Miałyśmy stanąć na czworaka jak pieski
i wyobrazić sobie, że zapalamy w tyłku latarkę.
To dobre na mięśnie miednicy.
Muszę kończyć, ktoś przyszedł.
Najbardziej śpieszą się ci, którzy mają dużo czasu.
Zadzwonię później.
Przepraszam, nie chciałem przeszkadzać.
- Nazwisko? - Arthur Ahnepol.
- Data urodzenia? - Dzisiejsza.
17 października...
60 lat temu?
Pięćdziesiąt.
Zgadza się.
Znowu pana zwolniono?
Praca w magazynie...
To nie dla mnie.
Ukradł pan piankę montażową?
Szczyt głupoty. Można ją kupić za kilka euro.
- Chciałem naprawić dach i drzwi do szopy. - Szopy?
Stoi na pana posiadłości?
Maksymalna powierzchnia mieszkalna dla pobierających zasiłek to 45 metrów.
Sam dom ma 43.
To tylko mały trawnik.
Nie mam czasu tego wyjaśniać, ale to wbrew przepisom.
Przyszedłem w sprawie pracy.
Byle nie jako kierowca. Nie mam ręki.
Tylko dłoni.
Nie cierpię, gdy niepełnosprawność staje się wymówką, by nie pracować.
Czy ja narzekam?
Panie Hahnepuhl, ma pan dwie możliwości.
Zacznie pan sam płacić za posiadłość
albo poszuka mniejszego domu.
- Posiadłość? To... - Ma pan dwa tygodnie.
- Żona mnie zabije. - Powodzenia.
To znowu ja.
Zawsze to samo. Jęczą i narzekają, a wszystko nasza wina.
Więc stoimy na czworaka i... Nawet nie pytaj.
Ignoruj ją. To smutne.
Rozumiem cię.
Cierpliwości.
Jeszcze tylko tydzień i pożegnamy tych obiboków.
Darmozjady. Udają spłukanych i opróżniają ci całą piwnicę.
Muszę kończyć. Pogadamy później.
Ja ciebie też.
- Pa. - Przepraszam?
Jeszcze jeden?
Chciałbym...
Halo?
Chciałem...
Steven!
Co podać?
Poproszę piwo.
Duże czy małe?
Średnie.
Nie ma. Duże czy małe?
- Duże. - Dwa.
Nowy?
- Słucham? - Nigdy cię tu nie widziałam.
To mój pierwszy raz.
Jestem Jesse.
Arthur.
- Dlaczego? - Moja matka.
Była fanką „Arthura Anioła”. Znasz tę kreskówkę?
„W razie czego, uderzaj do mnie. Pomogę. Arthur Anioł”.
Pytałam, dlaczego pierwszy raz.
Mam urodziny.
Serio? I nic nie mówisz?
Wszystkiego najlepszego!
Życzę ci dużo szczęścia,
zdrowia, a przede wszystkim,
- miłości. - Dziękuję.
- Które urodziny? - Pięćdziesiąte.
Nie wyglądasz na tyle.
Czuję się najwyżej na 49.
Jesteś zabawny.
Wiesz, dlaczego podobają mi się starsi mężczyźni?
Bo mają zwisające jaja.
U facetów w moim wieku są jak orzechy laskowe.
A przy podnieceniu znikają.
U czterdziestoparolatków można je wziąć w garść.
Uwielbiam, jak obijają się o moją pupę podczas seksu.
Twoje zdrowie!
Dzień dobry, pani Ahnepol. Dziś tylko jedna.
Proszę dać.
W końcu jesteś!
Chodź tu!
Gdzie on się podziewa?
PĄCZUŚ
Za ciebie. I twoje urodziny.
Powiedz...
Często tu przychodzisz?
Tak.
Mieszkam na górze.
Żadne luksusy,
ale kiedyś znajdę coś lepszego.
Chcę być piosenkarką. Prawdziwą. Nie jak te z talent show.
Wspaniale.
- Absolutnie. - Naprawdę?
Wyobrażam sobie, jak śpiewasz.
- Nigdy mnie nie słyszałeś. - Od razu widać,
że masz wyjątkowy talent.
Serio?
Tak.
Jesteś uroczy.
Skoro są twoje urodziny...
To piosenka dla ciebie.
Nasz czas się skończył.
Wiem, że też to czujesz.
Muszę odejść,
choć nadal chciałbyś mnie chronić.
Moja latarnia świeci już gdzie indziej.
Poszukaj własnego światła.
Powiedz, czego pragniesz.
Życzę ci miłości bez bólu
i dłoni, którą możesz trzymać.
Niech nadzieja nigdy cię nie opuszcza.
Nie porzucaj marzeń.
A jeśli zapragniesz czułości, znajdź miłość bez bólu.
Życzę ci szczęścia!
- Policja. - Muriel? Mówi Martha.
- Właśnie o tobie myślałam. - Jak się masz?
Praca nie spełnia moich oczekiwań.
Cudownie. Wiesz, gdzie jest Arthur?
- Coś się stało? - Dach przecieka.
- Miał go naprawić. - Kochana...
Wszystko muszę robić sama.
Czy on myśli, że wejdę na dach?
Nigdy go nie ma, kiedy jest potrzebny.
Nie mówił, dokąd idzie?
Rano był w Urzędzie Pracy. Pięć godzin temu.
Nigdy tak nie znikał.
Nie odbiera telefonu.
- Może coś się stało? Sprawdzić raporty? - Tak.
Wypadek samochodowy przy Klein Biddenbach.
Mężczyzna około pięćdziesiątki. Jechał porsche.
- Co jest? - Porsche!
To na pewno mój Arthur!
Niczego tu nie ma. Może poszedł na rozmowę?
Może.
Tak!
Arthurze!
Wszystko w porządku?
Byłaś fantastyczna.
- Też było ci dobrze? Chociaż trochę? - Jasne.
Możesz być szczera. Dawno tego nie robiłem.
Byłeś wspaniały.
Jeszcze nie wszystko zapomniałem.
Wiem, gdzie co jest
i jak się to robi.
- Przepraszam, głupie pytanie. - Nieprawda.
Od dawna nikt mnie o to nie pytał.
Jesteś wyjątkowy.
Musi boleć.
To był wypadek?
Coś w tym rodzaju.
Dałem ciała.
Wszystko zaczęło się, kiedy nie mieliśmy na rachunki.
Urządzenie doskonale masuje stopy.
Kochanie?
Musimy oszczędzać.
Jeszcze bardziej?
Nie stać nas na to wszystko.
Robot sprzątający, fotel do masażu...
Chcesz odebrać mi fotel?
Nie.
Są jeszcze inne rzeczy.
- Potrzebujemy tylu ubezpieczeń? - Oczywiście. Trzeba się zabezpieczyć.
Ubezpieczenie na życie? Po co? A wypadkowe?
Jeśli w pracy zdarzy się wypadek
i będziesz kaleką,
dostaniemy odszkodowanie.
To jest to!
Znalazłam rozwiązanie.
Jakie?
Gdybyś stracił prawą rękę w wypadku przy pracy,
zgarnęlibyśmy niezłą sumkę.
- Mam sobie odciąć rękę? - Dlaczego przedstawiasz to tak brutalnie?
- Bo to brutalne. - Tylko pomyśl.
Znikną nasze problemy.
Prosisz o zbyt wiele.
Wiesz, przez co przeszłam.
A jednak byłam z tobą przez te wszystkie lata.
Nie chcę umrzeć bez grosza przy duszy.
Pragnę...
odrobiny szczęścia.
Proszę.
Zrób to dla nas!
Czy to musi być prawa ręka?
Za prawą płacą więcej.
Niemal wykrwawiłem się na śmierć.
Uratował mnie kolega, Ronny.
Dzięki Bogu!
Myślałam, że umrzesz.
Nie przemyślałem tego.
Arthurze!
Słyszysz mnie?
Wszystko w porządku?
Zawiozę cię do szpitala.
Trzymaj się.
Tam!
Oczywiście.
Bezpieczeństwo najważniejsze.
Wszystkich zawiodłem.
Zwłaszcza żonę.
Martha!
Zrobiłeś to!
Jestem z ciebie dumna.
Moja ręka...
Już jej nie ma.
Wysłałam papiery ubezpieczycielowi i powiadomiłam twojego pracodawcę.
O wilku mowa!
Czujesz się lepiej?
- Świetnie. Możesz mi to wyjaśnić? - Okulary.
Nagranie z wczorajszego monitoringu.
Zrobiłeś to przed kamerą?
Jeśli znowu zechcesz wyłudzić odszkodowanie, odetnij sobie głowę.
Wyświadczysz nam przysługę. Rozczarowałeś mnie.
Mogliśmy pozbyć się problemów.
Szaleństwo.
Poświęciłeś dla niej rękę.
To takie romantyczne.
Tak uważasz?
Chciałabym, żeby dla mnie ktoś się tak poświęcił.
Twoja mama miała rację.
Jesteś aniołem.
Muszę wracać do domu.
Pieniądze zostaw w miseczce.
Jakie pieniądze?
100 euro.
Dobra, 60. Masz urodziny.
Myślałem, że jesteś...
piosenkarką.
Nieprawda.
Mam tylko tyle. Jutro oddam resztę.
- Arthurze? - Tak?
Było bardzo miło.
Mnie również.
Śpij słodko.
Dobranoc.
Proszę, nie!
To ty.
Dlaczego tu śpisz?
Teraz to moje miejsce.
Gdzie byłeś? Dzwoniłam do ciebie.
Pracowałem. Nie mogłem odebrać.
Gdzie cię zatrudniono?
Kobieta z Urzędu Pracy, ta z wielkim brzuchem...
Tak?
Jest żoną właściciela baru „Kronleuchter”.
Byłem tam dziś na próbę.
Jako kto?
Kelner. Pogadamy jutro?
Jak poradziłeś sobie jedną ręką?
Było ciężko. Dobranoc.
- Ile płacą za godzinę? - Mniej niż w poprzedniej pracy.
Nie zażądałeś płacy minimalnej?
- Przynajmniej dostaniesz napiwki. - Co sprawdzasz?
Muszą ci zapłacić tyle samo, co zdrowej osobie.
Nie dostałem jeszcze tej pracy.
Które to Arthur Ahnepol?
Gdzie moje pieniądze?
Muszą gdzieś tu być.
Poszedłeś do dziwki?
- Proszę, nie teraz! - Nie masz pracy?
Oczywiście.
Zbyt piękne, żeby było prawdziwe. Dobrze, że mamy ubezpieczenie.
- Nie chciałeś go. - Jest ich za dużo!
Tak mi dziękujesz? Wydając nasze pieniądze na dziwki?
Jego zastrzel.
Mam dość waszych małżeńskich problemów.
Dawajcie forsę albo zastrzelę oboje.
A to co?
Pomóż mi!
„Zastrzel jego”?
Wymsknęło mi się. Byłam przerażona!
Nasz solenizant!
Wszystkiego najlepszego.
Dzięki.
Muriel.
Coś się stało?
Ja...
Nie żyje.
Zabiłeś Maria Wystraszewskiego.
Alfonsa z „Kronleuchter”.
- Zrobiłem to w obronie własnej. - To z dziwką też?
Wolę nie wiedzieć, co będzie,
kiedy jego ludzie dowiedzą się, że go zabiłeś.
Co masz na myśli?
To kryminaliści. Należą do mafii narkotykowej.
- Co takiego? - Mafia? Tu?
Gdybyście wiedzieli...
Ochronisz mnie?
Możemy spróbować.
Chciał nas zastrzelić. Nie miałem wyboru.
Dobrze zrobiłeś.
Ale oni są bezwzględni.
Jak widać.
Nie mogą się dowiedzieć.
Przeczytają w policyjnym raporcie.
Wezwałam ciebie, nie policję.
- Jestem policją. - Najpierw moją siostrą.
Mam obowiązek to zgłosić.
Jeśli coś się stanie Arthurowi, zostanę sama.
Jest wszystkim, co mam.
Umrę samotnie.
Tego chcesz dla mnie?
Jedynej siostry?
Oczywiście, że nie.
Dobrze.
Skąd to masz?
Może przesadziłam, że są aż tak niebezpieczni.
Z takimi ludźmi lepiej nie zadzierać. Oglądałam wczoraj reportaż w telewizji.
Facet zadarł z niewłaściwymi osobami i stracił rodzinę.
Widziałam. To był serial kryminalny.
Nie zmyślili tego.
Trochę dalej.
Stop.
Co teraz?
Musimy się dostać na górę.
To wbrew prawu.
Jesteśmy prawie na miejscu.
Szybciej, sieroty!
Co robisz?
Pozoruję wypadek.
Musimy trafić w palety.
Nie lepiej go zakopać?
Policja będzie szukać. Trop zaprowadzi do nas.
To musi wyglądać na wypadek. Wtedy nikt nie będzie zadawał pytań.
Nie byłbym taki pewien.
On nie żyje. Nie bądź ofermą.
Pomóż mu, Muriel.
Daj mi pięć minut.
Nigdy tego nie odrobisz.
- Gotowy? - Tak.
Raz, dwa...
Martho!
Podaj rękę!
Miało być na „trzy”!
Nie „jeden”
ani „dwa”!
Przepraszam!
Już drugi raz mogłam przez ciebie zginąć.
Mówiłam, że to zły pomysł.
Nawet nie zadziałało.
Cholera!
Doskonale!
Co robisz?
Nic.
Już idę.
Otwórz drzwi!
Dziś śpię u Muriel. Do jutra.
Pozbądź się tego. Skutecznie.
Chyba mnie tu nie zostawisz? Nie zabierzesz mnie?
Możemy go podwieźć.
Chciał mnie puścić.
Nie zrobiłby tego.
Jedź.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Katarzyna Orkan-Łęcka